Mantenimento de equipos
	Manual de mantenimento de equipos informáticos	Manolo Paz 21/10/2002

   Basicamente para comunicar varios ordenadores son precisas unhas pezas especializadas na comunicación entre máquinas; algo así como o micrófono do teléfono que converte o son da nosa voz en impulsos eléctricos que viaxan pola liña para seren convertidos de novo en son no auricular do outro extremo (a tarxeta de rede dun ordenador fai o traballo de localizar a tarxeta destino e envíalle a información que esta segunda traduce ao ordenador no que está instalada). 

    Estes dispositivos especializados denomínanse adaptadores de rede ou tarxetas de rede, van situados no interior da caixa do ordenador, conectados á placa base do mesmo mediante un conector con contactos dourados e presentando ao exterior da caixa unha placa metálica coas clavixas precisas para conectar os cabos externos que se precisen.  
    Hai moitos tipos de tarxetas e de sistemas de redes de ordenadores. Consideraremos só as que están ao alcance dun colexio.  
    Faremos a suposición de que os ordenadores que imos conectar en rede non teñen dispositivo ningún deste tipo. Polo tanto comezaremos pola adquisición da ou das tarxetas de rede precisas. As máis comúns (aínda que hai moitas variantes e, por suposto, moitos fabricantes) son as do tipo Ethernet 10/100.

  As manipulacións que se detallan a continuación son simplemente un conxunto de receitas e consellos fruto da experiencia. Por suposto o autor non asume ningunha responsabilidade sobre os resultados ou posíbeis averías que se poidan causar.

 Comezaremos por abrir a caixa do ordenador  (evidentemente despois de apagado e desconectado, os expertos recomendan tamén tocar previamente coas mans algún obxecto metálico que poida servir de terra para fugar a estática) para ver o tipo de conectores cos que conta a máquina. As tarxetas (non só as de rede, tamén as de son, de vídeo, controladores scsi, módems,...) insérense nuns conectores rectangulares longos que a placa base (a plancha de circuítos máis grande dentro da caixa) ten nun lateral ou nunha esquina.

Estes conectores acostuman estar visíbeis ao abrir a caixa, pois se ben algunhas zonas do interior están repletas de mecanismos, a zona dos conectores de expansión acostuma a deixarse libre precisamente para instalar tarxetas, e sempre se colocan formando ángulo recto co lateral da caixa onde se encontran os ocos de saída ao exterior (normalmente tapados cunhas placas que se poden retirar). 

Os conectores da placa actualmente acostuman ser dun tipo estándar denominado PCI, se ben en placas antigas poden aparecer conectores antigos de tipo ISA

Conector ISA (cor negra)    Conector PCI (cor branca)

Poden aparecer outros conectores en placas máis recentes, como os AGP para tarxetas de vídeo ou variantes aínda máis modernas, a maneira de recoñecelos neste caso será polo número. É normal que aparezan varios PCI (dous polo menos) mentres que os demais serán únicos.

Teremos que buscar tarxetas ISA ou PCI en función das conexións que teñamos nos equipos. Son ambas produtos baratos, coa única salvidade de que cada día é máis difícil encontrar tarxetas ISA, xa que desapareceron do mercado de equipos novos e unicamente en servicios técnicos ou procedentes de reciclado se poden encontrar.
     A rede que imos montar é de tipo Ethernet. Dentro deste tipo de rede existen diversos estándares clasificados pola velocidade de conexión e o tipo de cableado. Os estándares accesibles para nós son os denominados 10-Base2, 10-BaseT e 10-BaseTX (existen máis, pero estarán fóra das nosas posibilidades) 
     10-Base2: É o modelo máis antigo, tamén o máis barato, pero ten riscos e limitacións. A velocidade de transmisión é de 10 Megabytes/segundo. A comunicación faise a través dun cable coaxial (como o da antena da TV), polo que cara o exterior leva un conector como o de antena de TV . Todas as máquinas conéctanse no mesmo cable. Só emprega tarxetas ISA, e na actualidade a súa presencia é practicamente residual. Os seus incovenientes é que un fallo nunha das máquinas corta a transmisión da rede, e que non pode ampliarse a maior velocidade ou prestacións. 
    10-BaseT: Tamén chamada Ethernet 10. A comunicación é a través dun cable de oito fíos que van unidos por parellas de dous (cable de par trenzado), polo que cara o exterior presenta un conector parecido ao telefónico . A velocidade é de 10 Mb/seg, e existen tarxetas ISA e tarxetas PCI. Pode adaptarse a unha velocidade maior. 
    10-BaseTx: Tamén se denomina Ethernet 100. Vén sendo a versión rápida da anterior, empregando o mesmo tipo de cable e conexións externas. Traballa a 100 Mb/seg pero emprega exclusivamente tarxetas PCI. É relativamente fácil reconvertir unha rede de 10 Mb a unha de 100 Mb. 
     Temos por tanto tarxetas ISA para 10-Base2 e 10-BaseT, e tarxetas PCI para 10-BaseT e 10-BaseTX. 
En función dos equipos con que contemos teremos que usar un sistema ou outro tendo en conta que a inmensa maioría das tarxetas  ao noso alcance han ser tarxetas PCI 10/100 (Isto é, poden usar indistintamente as velocidades 10 ou 100 e os conectores son compatíbeis. Traballando deste xeito todos os ordenadores (e demais pezas que teñamos) serán compatíbeis entre si, se ben empregarán a velocidade sempre do elemento máis lento. Unha boa estratexia pode ser ir reciclando pouco a pouco os equipos de 10 a 100 ata atinxir esta velocidade.

Máis recentemente apareceu unha versión Ethernet 1000, a un Gbyte de velocidade. Seguramente os equipos máis recentes portarán xa este novo sistema, pero que segue a ser compatíbel con todo o anterior (evidentemente adaptándose á velocidade do máis lento).

Nas tarxetas non é necesario investir. Mesmo tarxetas sen marca e de prezo reducido darán calidade dabonda para unha pequena rede. En caso de avería tamén se poderán substituír por poucos cartos, e mesmo coa velocidade de 10 Mbyte a rede será suficientemente eficiente para as necesidades dun colexio.

Coa caixa aberta e localizados os conectores podemos comezar a instalar as tarxetas. Podemos empregar calquera dos conectores que estexan dispoñíbeis, o ordenador localizará automaticamente onde se fixo a conexión se terllo que dicir. Ás veces, e por razóns que tecnicamente non teñen explicación, algún equipo rexeita unha tarxeta non recoñecéndoa somente por estar inserida nun determinado conector, así que se xurdira algún problema posterior, unha boa saída pode ser cambiala de conector. Hai que retirar a placa metálica do lateral da caixa (hai placas feitas da mesma peza da caixa que hai que arrancar, outras van presas cun parafuso), para que os enchufes onde se conectarán os cabos na tarxeta poidan saír ao exterior. A continuación hai que inserila presionando con firmeza (mellor non tocar os contactos dourados cos dedos para non estropear nada).

Cando a tarxeta teña entrado a fondo nos contactos, hai que fixala co parafuso no lateral da caixa.

Isto tamén serve de comprobación da boa colocación da tarxeta, xa que o burato do parafuso de caixa e tarxeta deben estar correctamente aliñados.