O 2006 foi o ano con menos dias de chúvia desde 1989 (La Voz de Galicia)

Os dias de chúvia foron relativamente escasos na cidade no 2006, segundo afirma Rafael Sánchez, xefe da sección de Climatología do Centro Meteorolóxico Territorial en Galicia. A media dos últimos corenta anos é de 171 xornadas con precipitación, mentres que no 2006 houbo que recorrer á guarda-chuvia en 155 dias. É preciso recuar até 1989 para achar un ano con menos dias de chúvia, 142, puntualiza Sánchez.
Ainda que as xornadas pasadas por auga foron menos das normais, a precipitación total do 2006 (1.245 litros por metro cuadrado) supera amplamente o valor medio dos últimos corenta anos, que é 1.009 litros por metro cuadrado, ainda que non a medida no chuviosa 2000, 1.276 litros.

O mes con mais precipitación foi outubro (260,3 litros por metro cuadrado) e a xornada con mais chúvia foi a do 2 dese mesmo mes, data na que se recolleron 64,1. Ademais, A Coruña viveu o febreiro mais pasado por auga dos últimos dez anos e o maio mais seco das últimas seis, sempre segundo as medicións realizadas polo Centro Meteorolóxico Territorial en Galicia, situado na coruñesa rua Gregorio Hernández. no 2006 houbo 12 dias nos que as precipitacións se produciron parcialmente en forma de pedrazo. Tamén se contabilizaron 17 xornadas de trevoada e 31 nas que a névoa fixo acto de presenza.

Trevoada soada foi a do 18 de xullo, cando cairon mais de 220 lóstregos sobre a cidade e a sua bisbarra. O espectáculo desatou-se tras a xornada mais calurosa de xullo. Non só do pasado xullo, se non de todos os que transcorreron desde que o Centro Meteorolóxico Territorial en Galicia se instalou en Cidade Xardin en setembro de 1930. Ese dia 18, o termómetro atinxiu unha máxima de 34,6 graus centígrados, rexistada ás 14.04 horas.

Encanto ao vento, se mediron fortes rachas durante os dias 4 e 26 de marzo (102 quilómetros por hora). nesta última xornada, voou a cubrida do Coliseo. Ademais, os bombeiros da Coruña realizaron 35 intervencións entre as 8.46 e as 22.40 horas, a maioria por desprendimentos de tellados, uralitas e antenas.

Eolo soprou ainda con mais intensidade durante o 8 de decembro (112 quilómetros por hora). E se superou cando chegou á cidade o que se pode considerar o fenómeno climático do 2006: o paso dos restos do ciclón tropical Gordon , que nas primeiras horas da mañá do dia 21 de setembro deixaron velocidades de 115 quilómetros por hora. O vento nunca soprara con esa intensidade na urbe nun mes de setembro. Ese dia, unha lufada tirou ao chan o único fruto que dera até entón o maceira de Newton, plantado fronte á Casa das Ciéncias.
A temperatura meia anual foi de 15,7°, moi superior ao promedio dos últimos 40 anos, 14,4°, afirma o chefe da sección de Climatología do Centro Meteorolóxico Territorial en Galicia. É inferior á media de 1997 (15,8°) e moi cercana á de 1989 e 1995 (15,4°).

O dia mais caluroso do 2006 foi o 17 de xullo, xornada na que se atinxiron os 34,6°, en concreto ás 14.04 horas. Animados polo sol, os coruñeses tomaron os arenais, que estaban abarrotados cando ás 17.30 horas se desatou unha grande trevoada. Houbo desbandada xeral das praias, ainda que algun permaneceu en elas á espera de que estiñase.

Por último, o Meteorolóxico destaca que a cidade viveu o novembro coa temperatura media mais cálida (15,4°) desde 1948. A habitual é 12,9°; polo tanto, a meia do penúltimo mes do ano estivo 2,5° por encima  normal.

Axencias, Bruxelas
A Unión Europea debería recortar as súas emisións de gases de efecto invernadoiro para o ano 2020 en polo menos un 20% respecto aos niveis de 1990 como parte dunha nova política enerxética que pretende loitar contra o quentamento climático, segundo informou o mércores a Comisión Europea.

A Comisión pediu ademais ás nacións desenvolvidas en todo o mundo que reduzan as emisións dos gases aos que se culpa do quentamento climático nun 30% para 2020, xa que indicou que a UE iría máis alá do seu obxectivo do 20% se outros seguen esa tendencia.

En calquera caso, o Executivo comunitario ve imprescindible chegar a un acordo internacional para cando expire Kioto que debería implicar unha redución do 30% nas emisións dos países desenvolvidos. Se se acada este compromiso, a UE sumaríase e aumentaría o seu esforzo de recorte tamén ata o 30%. Para o ano 2050, Bruxelas estima que as emisións a nivel global deberían reducirse polo á metade respecto ao nivel de 1990.

Batería de propostas

Estes novos obxectivos para loitar contra o cambio climático inclúense entre a batería de propostas que presentou este mércores a Comisión para sentar baséelas da futura política enerxética da UE.

O Executivo comunitario propuxo tamén un obxectivo obrigatorio en 2020 do 20% na cota das enerxías renovables sobre o conxunto da xeración enerxética da UE, que abarca os tres sectores renovables: electricidade, biofuel e calefacción e refrixeración. A iso súmase un obxectivo mínimo do 20% para o biofuel. A iso sumarase un incremento do 50% nos fondos da UE para a investigación en enerxía durante os próximos 7 anos.

Bruxelas reiterou o seu obxectivo de aforrar un 20% do consumo enerxético da UE en 2020 a través dun estrito plano de eficiencia. Se lógrase esta meta, os Vinte e sete usarían en 2020 aproximadamente un 13% de enerxía menos que hoxe, e aforrarían 100.000 millóns de euros e 780 toneladas de CEO2 cada ano.

Prol o que se refire á enerxía nuclear, que na actualidade suministra o 14% do consumo enerxético da UE e o 30% da electricidade, a Comisión mantén a súa política de que corresponde aos Estados membros decidir se impúlsana ou non. Non obstante, recomenda que calquera peche de plantas se compense coa introdución doutras fontes de enerxía con baixas emisións de dióxido de carbono para que poida manterse de maneira eficaz a loita contra o cambio climático.

O cambio climático será máis devastador e rápido do previsto
A Terra percibirá as consecuencias do cambio climático moito antes do inicialmente previsto e os seus efectos serán moito máis devastadores, segundo o cuarto informe do Grupo Intergobernamental para o Cambio Climático (IPCC, segundo as súas siglas en inglés), auspiciado pola ONU, cuxos detalles serán dados a coñecer o 4 de febreiro. Se as previsións do máis autorizado grupo de expertos cúmprense, o futuro inmediato é inquietante: os fortes temporais como o Kyrill, que esta semana azotó o norte de Europa, serán máis frecuentes; o nivel do mar aumentará medio metro este século; a neve desaparecerá do planeta, agás das montañas máis altas; os desertos se expandirán; o auga dos océanos volverase máis aceda, o que destruirá os arrecifes de coral e os atois e os tsunamis será máis habituais.

O documento, elaborado por 2.500 especialistas en clima de todos os países do mundo, considera «moi probable có incremento dos gases de efecto invernadoiro provoque o aumento das temperaturas desde mediádevos do século XX», unha variación que cifran en 0,6 graos Celsius.

No ano 2100, este aumento será de tres graos, aínda que o informe non descarta que chegue ata os cinco. A consecuencia inevitable desta progresión térmica serán o incremento do nivel do mar, as inundacións e a multiplicación das tormentas.

O Grupo para o Cambio Climático diríxese tamén ao batallón de escépticos que continúan pensando que os cambios no clima responden a un ciclo natural no que non intervén o home. A eles lémbralles que as emisións da industria teñen cinco veces máis efectos negativos sobre o clima que calquera flutuación na radiación solar. O anterior informe do IPCC foi elaborado no ano 2001.