Neptuno

É o planeta máis exterior dos xigantes gasosos e o primeiro que foi descuberto gracias ás predicións matemáticas.

O interior é rocha fundida con auga, metano e amoníaco líquidos. O exterior é hidróxeno, helio, vapor de auga e metano, que lle dá a cor azul.

É un planeta dinámico, con manchas que lembran as tormentas de Xúpiter. A máis grande, chamada Gran Mancha Escura, tiña un tamaño semellante ó da Terra, pero en 1994 desapareceu e formouse outra.

Os ventos máis fortes de calquera planeta do Sistema Solar son os de Neptuno. Moitos deles ventean no sentido contrario ao de rotación. Perto da Gran Mancha Escura medíronse ventos de 2.000 km/h.

A nave Voyager II achegouse a Neptuno no ano 1989 e tiroulle fotografías. Descubriu seis das oito lúas que ten e confirmou a existencia de aneis.

Neptuno ten un sistema de catro aneis estreitos, delgados e moi tenues, difíciles de distinguir cos telescopios terrestres. Formáronse a partir de partículas de po, arrancadas das lúas interiores polos impactos de meteoritos pequenos.

Na atmosfera de Neptuno chégase a temperaturas próximas ós 360 ºC baixo cero. As nubes, de metano conxelado, cambian con rapidez. A fotografía da dereita mostra os cambios que detectou o Voyager II nun período de só 18 horas.

A distancia que nos separa de Neptuno pódese entender mellor con dous datos: unha nave ten que facer unha viaxe de doce anos para chegar e, desde alí, as súas mensaxes tardan máis de catro horas en chegar á Terra.